Herşey o kafayla başladı. Anlamsızlığın o anda anlam kazandığını hissetmiştim. Sanki daha çok biliyor, daha çok düşünüyordum. Düşündükçe ne kadar karmaşık olduğunu görüyordum ama gariptir her seferinde daha güçlüydüm ve o karmaşıklığı çözebiliyordum.

Yirmi seneyi bir kaç seneye sıkıştırmıştım. O kadar hızlıydı ki, ibreye dahi bakmıyordum. İbrenin varlığından haberim var mıydı diye soruyorum şimdi kendime… Aslında herşey hız tutkusundan oldu; hızlı ye, hızlı çalış, hızlı seviş, hızlı iç, hızlı konuş… nerden kapılmıştım bu hız merakına acaba?

Belirli kilometre taşlarım vardı: şarkılar. Her bir şarkıda farklı bir hızda gidiyordum. Neden beni  bu kadar ele geçirmesine izin verdim ki? Şarkı dediğin 7 temel nota ve ara sesleri. Ama dedim ya anlamsızlığa anlam katıyordum.

Bazen o kafayı o kadar istiyorum ki, o kadar özlem duyuyorum ama olmuyor. Keşke kullanmayı bilseydim o kafayı, yerinde işleseydim şu anda daha farklı koşullarda yaşıyor olurdum. Nerden mi biliyorum? Kafamı kaldırıp etrafıma bakmam yeterli.

Manik depresifler hayatı ortadan yaşıyor sanırım. Tam tepede veriyorlar hayatı sana, bir ucun başa bir ucun sona gidiyor. Benim gibi de şizoefektif bir durum varsa ara sıra da tepeye doğru gidiyorsun işte.  Halk arasında içe doğru sıçmak da deniyor bu duruma. Ama güzeldi yaw,  bunları kimse yaşamadı, hissetmedi, doruğa çıktığımda yalnızdım. Zaten bana ayak uyduracak kimse yoktu.

Bazen etrafıma bakıyorum. Metroda, otobüste, caddede… hepiniz koyunsunuz ha. Yeminle söylüyorum. Kafanız önde sürekli, yanınızdaki ile bile konuşurken kafanız başka bir yerde. Yani yine farkında değilsiniz hayatın. O kocaman meydanda karşıdan karşıya geçerken kalabalığa baktım yolun ortasında durup. Kimse bakmıyordu sağa sola, herkes yeşil ve kırmızı ışıkta kalmıştı. Sanki 15 saniyeliğine “pause” tuşuna basmışlar.

Bunları yazarken hissettim de başka bir gün öleceğim. Bugün değil. Biliyorum bunu. Ne zaman olduğunu bilmiyorum ama şimdi değil. Bilmem gereken daha çok şey var, hesap vermem gereken bir sürü günah, bulmam gereken farklı yollar… işim çok zor. Dünya kurtarılmayı bekliyor. Ekonominin yeni çözüm yollarına ihtiyacı var. Psikoloji yeniden derlenmeli. Matematik ise halen “infinite” nedir çıkamadı içinden… geç bunları, deli misin?!!!

Yazınız yayınlanmadıysa bir de buraya bakın?